plezurigan viziton !

plezurigan viziton !

18.11.17

Pigran dimanĉon al vi !

de Jean-Napoléon Vernier :
"Manojn on donis al pigrulo por resti en ties poŝoj."

Nu... kaj kiam senpoŝa li estas, kiel li tiam uzu ilin  ?

Mi memoras...


Mi memoras la sonon de via voĉo, la sonon de via silento,

La venton kiu karesis vian hararon, la sunon kiu fermigis viajn okulojn,

Mi memoras viajn lipojn sukerajn, viajn lipojn acidetajn,

Dum ni dividis nian spiraĵon en timidaj kisetoj…



Eraste de Saint-Amant, Poèmes garçonniers (Knabaj poemoj), 2001.
Por viziti la franclingvan blogon Eros in Arcadia, alklaku  tien-ĉi.  

17.11.17

Semajnfina smajlo.

de Pekka Himanen :
"Sankta Augusteno skribis, ke ni trovos en paradizo eternan dimanĉon... La vivo estas do nur longa atendo ĝis la semajnfino."

Zeneco.

Zena koano :
Bambuo ekzistas supre kaj malsupre de sia nodo.

Ankaŭ mi !

Kojonoj en akvaro, koboldoj en arbaro.

De kelkaj semajnoj furoras en Francio la debato pri la laŭdira seksismo de la franca lingvo kaj la ebleco feminigi ĝin.

Sed ankaŭ Esperanto, malgraŭ ties juneco kaj laŭdira logiko ja pekas tiurilate, kvankam la solvoj tamen multe pli facilas ol en franca.

Mi do revizitis kaj iĉigis unu el miaj malnovaj rakontoj. Mi ne kaŝas, ke tio estas kroma okazo elfosigi tiujn rakontojn…

Kompreneble, mi esperas kaj scivole atendas viajn komentojn.

 Kojonoj en akvaro, koboldoj en arbaro.

          Ege sufoka estis la vetero, kaj eĉ en la ombra subarbaro, kie nenia venteto enblovis, mi sange ŝvitadis pro longa marŝado. Tial mi ĝojis, ekflarante la freŝan aeron kaj ekaŭdante la pladaŭdon de rivero. Baraktante kontraŭ sangavida armeo de kuloj, mi trapasis la verdan baron de gigantaj filikoj ĝis strando el hela sablo, kiu milde deklivis al la ŝtonoza fluejo. Blindumite de la sunlumo, unue mi kaŭriĝis, samtempe admirante la pejzaĝon kaj reakirante normalan spiradon. Nur poste mi senŝuiĝis kaj sobiris en la fluejon por sperti la akvan malvarmon ĉe miaj piedoj. Birdo laŭte blekis supre de mia kapo. Nizo verŝajne… Ambaŭflanke de la rivero staris ĝis nevidebleco nur la malhela frondaro de arbaro. La tikla deflubruo de la akvo tiam min invitis : neniu ĉeestas, senvestiĝu kaj ĝuu plene mian friskecon…

         Mi retroiris ĝis la loko, kie mi lasis miajn ŝuojn, demetis mian t-ĉemizon, mian ŝorton, kaj eĉ mian kalsoneton. Kaŭrante momenton, mi kontrolis, ĉu ja neniu alvenas. Neniu… Hop ! hop ! mi kuris tutnuda en la fluantan akvon.

         Kia plezuriga sperto tiel naĝadi senĝene, tute libere, en sovaĝa fluo de rivero. Ĉu la sunradioj ebriigis min ? Ĉiaokaze, ludante kun algoj kaj libeloj, mi lasis la fluon forporti min malproksimen. Kaj kiam mi alvenis en lokon, kie la fluejo estis pli larĝa kaj la akvo pli kvieta, tiam mi ekkonsciis, ke mi ne plu havos sufiĉe da forto por retronaĝi kontraŭflue ĝis la plaĝo, kie mi lasis miajn vestojn. Tial mi albordiĝis en arboza kreketo, kaj malkovrinte padon, kiu meandris traarbare laŭ la riverbordo, mi eksekvis ĝin. Dumpaŝade, mi pretigis al mi ian surogatan pugujon el filikaj folioj, esperante tamen neniun survoje renkonti…  

 

*******

         Por domaĝi je vundo miajn nudajn piedojn, mi atente piediris, kontrolante ĉiujn miajn paŝojn sur la pada grundo. Tial mi ektremis pro forta surpriziĝo, aŭdante laŭtan voĉon al mi kriante :

- Saluton, knabiĉo !

         Junuliĉo staris kontraŭ mi. Ankaŭ li estis preskaŭ nuda, surhavanta nur ĉekokse verdan kalsoneton kaj surkape brunan kaskedon. Krome, li montris ĝojradian rideton kaj petolajn akrebrilajn okulojn. Sur lia sunumita haŭto flagris ŝviteroj ie kaj tie.

- Saluton, mi balbutis, manpremante mian filikan pugveston.

         Mokeme, dekape ĝis piede, li rigardadis min. Li ne kaŝis sian plezuron, ke li kaptis min en tia malagrabla situacio. Ĉefe mia folia kuloto ŝajnis lin interesi, kiun li esploris perokule kun videbla avido. 

- Ĉu vi rolas Robinsonon sur sia insulo ? li demandis.

- Ne… mi naĝ…

- Jeŝ, jeŝ ! La fluo portis vin for de miaj vestaĵoj. Mi ja scias !

- Ĉu… ĉu vi vidis min preterpasi ?

         Li ne respondis. Li daŭrigis, ĉirkaŭ mi rondirante, sian ekzamenadon de mia nudeco.

- Mi ne konjekis iun renkonti.

- Maltrafe, li rikanis…

         Penseme, li karesis sian mentonon.

- Se vi konsentos, mi povos vin helpi, li diris. Mi bonvolas doni prunte al vi unu el miaj vestaĵoj…

         Tion dirante, li pasigis ambaŭ dikfingrojn trans la elasta zono de sia kalsoneto.

- … sed vi nepre eksciu antaŭe, ke mi estas ne tiun, kiun vi kredas. Mi nur aspektas knabiĉege, sed fakte mi estas koboldiĉo.

         Ridetante, li atendis mian reagon. Sed mi ne sciis, kion respondi…

         Enkape mi pensis : mi trafis frenezulon !

         Li daŭrigis :

- Nu, se vi konsentas, mi, sed ankaŭ ĉiu el miaj kvar fratiĉoj, donos prunte al vi, laŭ survojaj renkontoj, po unu el niaj vestoj. Tiel vi retroiru malnude al la loko, de kie vi fornaĝis. Sed atentu ! Nepre vi revenu, kaj redonu al ni ilin. Sed… kun eta krompago.

- Kia krompago ?

- Tion ni klarigos al vi ĝustatempe. Do, ĉu konsentite ?

         La penso de la transdono de la verda kalsoneto tiom logis min ! Ĉar ĉiu pakaĵo emigas al malkovro de ties enhavo, ĉu ne ? Krome kaj fine, ĉu alian elekeblecon mi havis ?

- Tiu ventkapuliĉo jam estos hejme, antaŭ ol mi reportos al li la kalsoneton, mi pensis.

- Ĉu konsentite ? li demandis, eligante sian dekstran manon de la zono por ĝin al mi prezenti.

- Konsentite ! mi konkludis, frapante lian manon.

         Kaj senprokraste, tujtuje, li demetis sian… kaskedon.

 

*******

         Mi kroĉis la kaskedon ĉe la antaŭa parto de mia folia pugujo, kaj daŭrigis mian vojon. Apenaŭ mi paŝis cent metrojn traarbare, kiam mi ekaŭdis melodian kaj viglan fajfadon. Kelkajn pliajn paŝojn, kaj mi trovis la fonton de tiu ĵigo. Sur blanka bantuko kuŝanta, meze de seka herbejo malsupre de la pado, nun videbliĝis karbhara knabiĉego. Li surhavis nur ŝorton blankan, kiu kontrastigis sian bronzkoloran longan korpon. Ŝajne li ne rimarkis min…

         Nu, mi provis preterpasi diskrete, dampante kaj tamen rapidigante mian paŝadon.

- Ĉu nenion vi forgesas ? aŭdis mi subite, kiam mi ĵus malaperis je lia vido.

         Tiom firmega kaj laŭta estis la voĉo, ke mi ne aŭdacis eĉ provi eskapon. Malrapide mi revenis kaj sobiris ĝis la knabiĉo.

- Ĉu ne vi paktis kun mia fratiĉo ? li mokpetolis.

         Liaj nigraj okuloj malicete brilis dum li fikse rigardis min. Mi pensis :

- Jen fratiĉo ! Ĉu tiu nekredeblaĵo vere veras ? En kian embuskon mi falis ?

         Li plektis siajn krurojn kaj, duone sidanta, duone kuŝanta, li malkaŝis sian blankan dentaron tra sovaĝa rideto. Ĉar ja sovaĝule li aspektis, duonvoje inter lasciva faŭno kaj kruda ciganiĉo. Ĉu ion li portas sub la blanka ŝorto ?

- Promeso estas ŝuldo, li diris. Mi donos al vi veston mian.

         Stariĝonte li displektis siajn gambojn, dum ĉe la rando kruruma fulmaperis la ombro de viloza kaj purpura rondaĵo.

- … sed ne forgesu vian devon !

- Mi ne forgesos, mi flustris pro emocio. Ĉar mi atendis la transdonon de la vestaĵo.

         Li stariĝis, kaj demetis por mi… siajn ŝuojn.

 *******

         Tempon por primediti la aferon mi ne havis, ĉar jam aperis survoje alia ĉarma knabiĉo, kiu ŝajne atendis min.

- Ĉu la Adidas-aj sportŝuoj de mia fratiĉo estas komfortaj ? li ŝercis.

- Ege ! mi respondis.

         Tiu « kobolda » fratiĉo aspektis kiel la plej malgranda, ŝajne la plej juna, kaj (ĉu eblas ?) ankaŭ la plej alloga. Sub distaŭzita orblonda hararo, montriĝis fajne delikata vizaĝo kun dezirvekaj lipoj trans kiuj lumis du kunikleskaj perlamotaĵoj. En liajn grandajn okulojn oni emus plonĝi kaj perdiĝi en la koralaj riĉaĵoj de ambaŭ lagunakvoj. Li surportis helflavan pantaloneton kaj ankaŭ helbluan ĉemizon. Tial mi tuj komprenis, ke ankoraŭ ĉifoje, mi ne malvestos pugon por vesti la mian.

- Vi nepre malforgesu ! li deklaris manpremante mian brakon.

         Tute proksimaj al mi, liaj lipoj odoris miele, dum flagris transrigarde oreraj brilaĵetoj.

- Senprokraste vi nepre revenu ! Se ne…

- Se ne, kio okazos ? mi riskis.

- Tion, mi preferas ne imagi. Sed vi ja revenos, ĉu ne ?

         Li ekdemetis la ĉemizon.

- Ĉu mi rajtus elekti prefere la pantaloneton ? mi aŭdacis…

         Li ridis.

- Hej ! Ruzuleto ! Mi mem elektas !

         … kaj palpante la kaskedon, kaj eĉ la subkaskedajn foliojn, li aldonis :

- Jam taŭgan pugingon vi havas. Nu, rapidu ! Ek ! Sufiĉe longa ankoraŭ estas la vojo…

*******

          Pli ol unu kilometron mi piediris. Tial mi ekopiniis, ke eble, plian koboldon mi ne renkontos. Mi alvenis tiam en maldensejo, kie muskoj kaj likenoj kovris rokojn kaj interplektaĵojn de sekaj trunkoj. Tie, flanke de la pado, tamen li atendis min, torsnude, ambaŭ manojn en la poŝoj de loza grizverda pantalono. Ĉio en li esprimis samtempe fortecon kaj mildecon, kvazaŭ ambaŭ kuris sub la helbruna haŭto de lia muskuloza korpo. Kadre de mezlonga kaŝtankolora buklaro, senangula vizaĝo serenis tra lojala, avele bruna rigardo. 

         Li ne estis parolema, sed tamen ridetis al mi. Li malbukis sian zonon kaj malbutonis sian fendon, malkaŝante ruĝan kalsoneton videble plenplenan.

- Kion vi donos al mi ? Ĉu la zonon, la pantalonon aŭ la kalsoneton ? Ĉi-lastan mi preferus, mi diris, tiel poste via lasta fratiĉo donos al mi sian pantalonon. Pli logike, ĉu ne ?

- Ververa petolulo vi ja estas ! li nur flustris. Dume, li prezentis al mi la pantalonon.

         Ĝin mi fine surmetis. Tamen, mi okulumis bedaŭre al la skarlata pakaĵeto, en kiu tutŝajne plu dormetis generaliĉo kaj ties paro da adjutantiĉoj.

 *******

          Laŭ la riverbordo mi do pluiris, meze de verdaj herbejoj.

- Jen la vico de la lasta fratiĉo. Mi ne eraris, ĉu ?...La unua donis sian kaskedon. La dua, la ŝuojn. La tria, la ĉemizon. La kvara, la pantalonon… Kvar fratiĉojn li anoncis, ĉu ne ? Do, ili estas kvin entute. Mi dubas… Ne, mi ja memoras. Kvar fratiĉojn. Do, la kvina ! La kvina ja montros ĉi-foje sian jesueton. Mi nur esperu ke li estos tiom bela, kiom siaj fratiĉoj.

         Subite, mi ekvidis iun, naĝantan en la rivero. Ju pli mi alproksimiĝis, des pli mi distingis la plaĉajn mienojn de la junuliĉo. Lerte li kraŭlis, ludante delfene kun la akvofluo. Kelkfoje li plonĝis funden, vidigante tiam la muaran fundaĵon de nigra bankalsoneto.

- Ĉu li ? mi konjektis.

         Post salutgesto, li naĝadis direkte al mi.

- Saluton ! Magia tago por naĝado, ĉu ne ?

         Tiom fee li ridetis ! Dume, mil kaj ok akveroj fluis soben ĉe lia vizaĝo.

- Jes, prave ! Ankaŭ mi ĝuis la banadon…

- He he ! Mi jam scias, bubiĉego mia !

         La borda deklivo estis iom kruta, tial mi altendis al li la manon.

- Ne, dankon. Mi deziras plu naĝadi. Sed atendu iomete, ion mi havas por vi.

         Li mergis siajn brakojn, antaŭ ol eligi enmane la nigran bankalsoneton.

- Kaptu ! li kriis.

         Jam malkroksimen li forkraŭlis.

- Kaj nun, ne forgesu vian ŝuldon. Ni atendos vin…

- Hej ! Ĉu eblas klarigi, kia estos la krompago ?

- Tro frue ! Tion vi malkovros je ĝusta tempo.

         Tion dirite, li malaperis subsurfacen, en miriga delfena salto, malkaŝante al mi la faman rideton de l’ Luno.  



*******

         Mi ĵetis surŝultren la banveston. Ĝin fine mi ne bezonis. Mi jam ricevis sportŝuojn, ĉemizon, pantalonon, kaj eĉ kaskedon ! Krome, mi baldaŭ alvenos, kie mi retrovos miajn proprajn vestojn.

- Tamen ! Kia aventuro…

… kaj mi ekrevis pri la kvin fratiĉoj, ja tute enlitigindaj, kiujn mi renkontis, kaj baldaŭ renkontos denove…

         Iom post iom, mi retrovis la pejzaĝon, la larĝan ŝtonozan fluejon, ambaŭflanke ĉirkaŭitan de malhela arbaro de la deirpunkto. Jam aperis, malantaŭ la herboza zono, la filika baro, en kiu la kuloj min sturmis. Sed… Kio tio ? Ruĝan tukon mi ekvidis trans la herboj. Ĉu miaj vestaĵoj ? Ne ! Ne eblas…Mi alproksimiĝis…

- Nekredeble ! Plia koboldo !

         Surventre kuŝanta sur bunta bantuko, knabiĉo dormis, senkalsone.

- Nu, vi do estas ses fratiĉoj, mi kriis por min anonci. Ne kvin, ses ! Ĉu ne ?

         La knabiĉo, duone dormanta, stupore rigardis min.  

- Kion vi donos ? Vi havas nenion… Ĉu vian bantukon ? Jes ? Ĉu ?

         La knabiĉo iom post iom ŝrumpis, kaŭriĝis, premante la tukon mallerte inter siaj femuroj.

- Hej ! mi argumentis, mi paktis kun viaj fratiĉoj ! Jeŝ ja ! Vi donu al mi ion !...

… kaj altendante la manon, mi alpaŝis lin.

         Ĉu pro paniko ? La knabiĉo ekstaris, provante malmontri sian pisilon. Sed li implikiĝis en la tuko, stumblis kaj fine falis surdorse, tiel liberigante sian birdeton.

         Helpeme, mi kaptis unu el liaj brakoj, sed li baraktis tuj kaj porkide blekis :

- Lasu mi ! Lasu min !...

         Forlasante sian tukon, li kuris sage en la filikejon, kie malaperis lia blanka pugeto de kuniklido.

- Ŝajnas, ke ĉifoje mi eraris. Ne koboldiĉo li estas, sed ja vera knabiĉo !



*******

         Sen plia travivaĵo mi fine atingis la lokon, kie kuŝis miaj vestaĵoj. Rapide mi revestiĝis, kaj poste faldis atenteme sur mian brakon la redonotajn pantalonon, ĉemizon kaj jam sekan bankalsoneton. La sportŝuoj en unu mano, mi remetis la kaskedon surkapen, kaj ek ! Ŝuldo estas ŝuldo, kaj eĉ se, dummomente, mi planis ne repagi ĝin, nu… mi ne plu dubis pri ilia potenco… Ĉiel ili rekaptus min. Kaj la punon mi jam antaŭsentis… Estas prefere elekti la vojon de lojaleco, kaj reporti la vestaĵojn. Des pli ke mi arde deziris revidi la fratiĉaron…

         Ekvesperiĝis kiam mi retrovis ilin sur la muskoza maldensejo. Tuj ili amikece ĉirkaŭis min, brakumis, kaj ampremis miajn ŝultrojn. Iliaj okuloj brilis pro ĝojego.

- Nu, mi do redonis viajn havaĵojn, kiel promesite. Diru al mi nun, kio estas la ŝuldita krompago, pri kiu vi parolis…

         Ili respondis nur per mutaj, petolaj ridetoj.

         Dek brakoj, dek manoj, kvindek fingroj tujtuje palpadis min, premis mian korpon, malbutonis miajn vestojn, formetis ĝis la plej malgrandan teksaĵopecon, fingrumis ĝis la plej…

         Tiam mi vekiĝis !...

         Penikon enmane, gluon surventre, la ĉurado elsonĝigis min.

         Sur la strando mi estis tute sola, sur mia bantuko, sub la ankoraŭ varma sunlumo. Sola ? Jeŝ… sed, al kiu apartenas tiu bruna kaskedo ?

14.11.17

Donelaĵo por iom ridi, des pli pri ni mem.


Vivu la taŭro !

Jes, tion mi agnosku. Mia blogo estas iomete malĝoja de kelkaj tagoj...
Sed ve ! Ankaŭ nia mondo ne tro petolemas, ĉu ne ?
Nu... tamen mi 
1- ŝatas ridi
2- ĉiam emos esti je la flanko de l' taŭro, kiu ajn ĝi estos ! 

Filmeto pri krude trista realeco.

Dankegon al Celeos de la franclingva blogo Vehemes !